Boom van een vent

Bomen 

Deze maand overleed Willem Pasman, een man die ik leerde kennen als een fervent maar nuchter lid van de Bomenstichting. Regelmatig ging hij de strijd met ons aan als een ontwikkelaar of de gemeente in zijn ogen te voortvarend te werk ging met een bomenkap. Soms ging het er heftig aan toe en kwamen we tot aan de poort van de rechtbank. Zo was hij woedend toen in het Centrumplan Varsseveld per abuis een aantal bomen te vroeg was gekapt. 

Net op tijd vond ik samen met Willem en onze ambtenaar een compromis in de vorm van herplant. In andere gevallen verplaatsten we zelfs bomen. 

Dat Willem het hard kon spelen bleek wel uit de rechtszaken die hij met andere gemeenten voerde.  

In augustus kwam ik hem tegen in het ziekenhuis. Hij informeerde meteen hoe het met me ging en wenste me sterkte. Aan het eind van het gesprek vroeg ik voorzichtig waarom hij eigenlijk in het ziekenhuis was. Niet iedereen is er van gediend om zo'n vraag te beantwoorden. "Niets bijzonders, jij bent er slechter aan toe, zie maar dat je snel beter wordt..." zei hij lachend. 

Twee weken geleden kreeg ik een kaartje van hem en zijn Carla (Oosterhoff). Hij had het niet zelf geschreven. Ik begreep dat hij eenzijdig verlamd was geraakt en niet lang meer had te leven. 

Een week later hoorde ik dat hij op 61-jarige leeftijd was overleden.

In zijn blauwe houthakkers blouse kon je niet om hem heen. Hij beschermde bomen tegen menselijke fouten. Maar als een voor het oog prachtige boom niet gezond was onderkende hij dat meteen: "De natuur moet zijn werk doen"

Dat juist deze boom van een vent dit moest overkomen is onbegrijpelijk...

Kieslijst

Binnen Lokaal Belang is de afgelopen weken vergaderd over de kieslijst voor 2014. Vast staat dat Gerard van Balveren stopt. We gaan niet alleen zijn kwaliteiten missen. Zelf hoop ik wel terug te keren. De komende weken wordt duidelijk of de kuur die ik onderga mijn auto-immuun systeem op orde krijgt. 

De partij bloeit gelukkig als nooit te voren en het bestuur moet vaststellen dat het barst van de geschikte kandidaten voor een raadslidmaatschap of zelfs wethouderschap. 

Raadslid Frank Aaldering wist het treffend te zeggen. We hebben een Belgische Bus nodig, 30 meter breed en 2 meter lang zodat de hele kieslijst voorin kan zitten.." 

Samen ziek

De afgelopen periode stond vooral in het teken van de ziekte van Fredie, mijn vriendin en moeder van mijn drie kinderen. Ze is getroffen door darmkanker, een ingrijpende gebeurtenis voor haar en ons gezin. We zijn nu een beetje gewend aan het "samen" ziek zijn en trekken hier dan als gezin samen in op. Het is hart verwarmend hoeveel mensen ons sterkte wensen. Het liefst zou je iedereen persoonlijk willen danken. De komende tijd zal ik mijn blog zo actueel mogelijk houden. Niet iedereen zit op dit soort verhalen te wachten maar in geval van ziekte is een blog zeker handig. Met het oog op de verkiezingen 2014 een prima middel om geïnteresseerden te laten weten hoe het gaat en wat ze van mij mogen verwachten. Afgelopen maand ben ik begonnen met een nieuwe behandeling voor mijn auto-immuunziekte. In de St Maartenskliniek werd bevestigd wat al eerder was geconstateerd. Spondylitis ankylopoetica en ontstoken lendenwervels. Enerzijds ongeneselijk, maar met de juiste biological medicijnen misschien leefbaar. Daar gaan we dan ook maar vanuit dus tot 13 januari 2014 injecteer ik me zelf met Adalimumab, wie kent het niet... en leef ik vooral op medicijnen. Dan wordt de balans op gemaakt. In overleg met mijn arts bekijken we of ik verder kan in de politiek of dat ik een stap terug moet doen. Tot die tijd weet niemand hoe dit afloopt. De reden dat ik niet aan het werk ben zit hem vooral in de onregelmatige momenten waarop de ontstekingen de kop opsteken. Vanuit de rug naar schouders en ledematen. Pijn aanvallen gaan gepaard met een enorme, soms dagen lange vermoeidheid. Bechterew patiënten herkennen dit als geen ander. Sinds deze week zit ik bij een oefengroep met Bechterew patienten bij Sportcentrum Vital in Varsseveld. Letterlijk een warm bad en een feest der herkenning: lotgenoten die begrijpen hoe confronterend het soms is om met een barbecue-pakket in de hand door de winkel te lopen. "Jij was toch ziek.." Vandaag had ik bezoek van een mevrouw die ik ken als de verloskundige van mijn kinderen en als betrokken zeer ervaren vrijwilligster in het welzijnswerk. Een heerlijk gesprek vooral toen ze me vroeg wat voor pijnstillers ik gebruikte. Toen ik haar vertelde over de morfine-achtige opiaten was ze glas helder:"Oh jee, dat kunnen we niet hebben, wethouders die morfine slikken. Dan ga je net zo kletsen als die neuroloog, Jansen nog wat. Alsjeblieft niet..."

Nieuws

Tussen het ziek zijn door houdt het dagelijkse nieuws mij ook bezig. De angst om je baan, die paar uur hulp in de huishouding of dat sociale contact te verliezen. Wie heeft er niet mee te maken. Maar ook de boosheid van werknemers en zelfstandigen, werkzaam in niet overheid- of zorg gerelateerde sectoren. Die door de crisis hun aanstelling- of inkomsten hebben verloren. Ook zij voelen zich in de steek gelaten en willen aandacht voor hun problemen. Goede vriend S. is ZZP'er in de bouw. Sinds ik ziek thuis zit komt hij geregeld met raad en daad of een kritische noot op ziekenbezoek om de toestand in de wereld door te nemen. Hij is het nooit met iemand eens en verrast keer op keer. "Ik volg het niet meer...", roept hij, terwijl hij droomt van een andere wereld. Een wereld waarin zijn klanten verplicht worden gesteld om bij hem te kopen. "De overheid en de managers hoeven wat mij betreft niet overal de schuld van te krijgen. Zolang iedereen zijn geld maar in de Achterhoek uitgeeft en niet op de Bahama's.... Maar als ze ooit van plan zouden zijn om mijn werk ook door vrijwilligers laten zijn ze met mij ook nog lang niet klaar..."

Aan het uitzoeken hoe ik weer bij mijn blog kan komen... Rare dingen met verdwenen wachtwoord terwijl ik wel kan publiceren ... En dan weer niet ...

Marco

Register

REGISTER

Met vriendelijke groet

Wybe Rijnsaardt

Moeten

Weet U het nog, een paar weken geleden vlak voor de zomer. Bij u op de zaak?

Al het werk moest af, iedere vergadering besloten. Alsof de Armageddon en niet uw vakantie voor de deur stond.

Ook in gemeenteland kunnen we er wat van. Vergaderd tot we er letterlijk bij neer vielen op de eerste vakantiedag.

Ik weet hoe er soms over ambtenaren en wethouders wordt gedacht, maar in dit geval kaatsen we de bal even terug: de meeste vergaderverzoeken kwamen van mensen en organisaties die ons absoluut moesten spreken.

En dan hebben we het niet over gewone zaken als een vergunning of ontheffing.

Heel vaak ging het om het veiligstellen van vooral veel eigen belang.



Op mijn eerste werkdag werd ik opnieuw geconfronteerd met een volle agenda. Waren dit nu de mensen die netjes hadden gewacht of hoorde hier ook weer een moeten verhaal bij?

Voor de goede orde: het gemeenteloket was ook in uw vakantie geopend, kijk maar op de website.



Dat we feest kunnen vieren in de Oude IJsselstreek is algemeen bekend. Geen dorp of er is een geweldige kermis.

Denk aan de prachtige kermis in Netterden waar je je zonder enige moeite zestig jaar terug waant. Zo heb ik een foto van weerman Gerrit Vossers tussen de leden van de harmonie die zwart-wit zo in het jaarboek van een Frans dorpje anno 1957 past.



Midden augustus liet Varsseveld zich van haar beste kans zien. Honderden vrijwilligers waren weken bezig met de optochtwagens die op donderdag en zaterdag door het dorp zouden trekken. Noaberschap en vriendschap. Door het slechte weer moest de optocht op donderdag worden afgeblazen. Ondanks die tegenslag werd het de dagen erna een geweldig feest.

Ontmoeting voor duizenden, voldoening voor al die vrijwilligers en ook de horeca.



Iedereen die wilde deed mee. En daar moet de gemeente maar eens niets aan doen