Al half december zou ik de basis leggen aan mijn eerste Goede Voornemen voor 2014: een gedegen Kerstkaarten administratie. Altijd leuk om iets te krijgen maar iets (op tijd) de deur uit doen wil hier niet altijd lukken. Geboortes, jubilea of verjaardagen, het gebeurt nog wel eens dat een kaartje op het dressoir blijft staan. Geen postzegel of een incompleet adres. Beter laat dan nooit maar enige verbetering moet mogelijk zijn.
Het afgelopen jaar kregen we zoveel kaartjes met beterschap-wensen dat een advertentie in de krant bijna een optie werd. Het internet biedt ook mogelijkheden maar juist een kaartje krijgen is zo leuk.
Ik wilde het daarom goed aanpakken. Eerst maar eens adressenbestand aanmaken. Al snel bleek dat onbegonnen werk: meer dan 300 mensen wilden we graag het beste wensen. De rest van de middag werd het druk met onderbouwen en motiveren van de adressenkeuze voor een kaart of 60. Het feit dat we van sommigen geen adres wisten bleek ineens een voordeel.
In 2014 ga ik het beter doen: de adressenlijst in Outlook is al klaar.
Helaas kreeg deze inspanning een bizarre en bijna ongeloofwaardige wending. Fredie gooide per abuis de stapel "zonder postzegel" als eerste in de brievenbus. Uiteraard vergoeden we de strafporto maar ik kan me zo voorstellen dat de adressenlijst nu al korter kan worden gemaakt....
Interview Gelderlander
De journalisten Mirjam Szalata en Gerco Mons benaderden mij voor een interview in de Gelderlander. Mijn partij Lokaal Belang heeft rond de kerst bekend had gemaakt dat ik lijsttrekker ben voor de verkiezingen in maart waarbij de komende weken bepalend zullen zijn hoever ik hersteld ben.
Hoewel iedere lokale politicus de krant wel eens haalt en ik ooit een paginagroot Telegraaf interview had over leefbaarheid waren de reacties op dit artikel overweldigend en voor mijn gezin ontroerend. Vooral de wijze waarop de journalist het heeft geschreven leverde een stroom aan reacties in mijn mailbox, brievenbus, Facebook en Twitter op.
Opnieuw wil ik iedereen danken voor de steunbetuigingen bij de ziekte van Fredie en van mij. Tegelijkertijd hoop ik dat al die andere mensen die ziek zijn of in een gelijksoortige situatie zitten maar minder "in the picture" zijn dezelfde ondersteuning mogen krijgen.
Goede Voornemen 2
Een tweede Goede Voornemen sneuvelde meteen in de eerste week van 2014. Ik wilde flink orde scheppen in mijn mailbox zonder de door "organisatie-coaches" geadviseerde methode om alles (zelfs ongelezen) te deleten en met een schone lei te beginnen. Inmiddels lig ik een weekje achter en jaar is niet eens koud begonnen...
PS: In overleg met Carla Oosterhoff heb ik een kleine aanpassing gedaan in mijn stuk over het overlijden van haar Willem Pasman. Ze laat verder weten dat er ter zijner tijd op de Paasberg een herdenkingsboom wordt geplaatst.
donderdag 9 januari 2014
Boom van een vent
Bomen
Net op tijd vond ik samen met Willem en onze ambtenaar een compromis in de vorm van herplant. In andere gevallen verplaatsten we zelfs bomen.
Dat Willem het hard kon spelen bleek wel uit de rechtszaken die hij met andere gemeenten voerde.
In augustus kwam ik hem tegen in het ziekenhuis. Hij informeerde meteen hoe het met me ging en wenste me sterkte. Aan het eind van het gesprek vroeg ik voorzichtig waarom hij eigenlijk in het ziekenhuis was. Niet iedereen is er van gediend om zo'n vraag te beantwoorden. "Niets bijzonders, jij bent er slechter aan toe, zie maar dat je snel beter wordt..." zei hij lachend.
Twee weken geleden kreeg ik een kaartje van hem en zijn Carla (Oosterhoff). Hij had het niet zelf geschreven. Ik begreep dat hij eenzijdig verlamd was geraakt en niet lang meer had te leven.
Een week later hoorde ik dat hij op 61-jarige leeftijd was overleden.
In zijn blauwe houthakkers blouse kon je niet om hem heen. Hij beschermde bomen tegen menselijke fouten. Maar als een voor het oog prachtige boom niet gezond was onderkende hij dat meteen: "De natuur moet zijn werk doen"
Dat juist deze boom van een vent dit moest overkomen is onbegrijpelijk...
Kieslijst
Binnen Lokaal Belang is de afgelopen weken vergaderd over de kieslijst voor 2014. Vast staat dat Gerard van Balveren stopt. We gaan niet alleen zijn kwaliteiten missen. Zelf hoop ik wel terug te keren. De komende weken wordt duidelijk of de kuur die ik onderga mijn auto-immuun systeem op orde krijgt.
De partij bloeit gelukkig als nooit te voren en het bestuur moet vaststellen dat het barst van de geschikte kandidaten voor een raadslidmaatschap of zelfs wethouderschap.
Raadslid Frank Aaldering wist het treffend te zeggen. We hebben een Belgische Bus nodig, 30 meter breed en 2 meter lang zodat de hele kieslijst voorin kan zitten.."
woensdag 4 december 2013
Samen ziek
De afgelopen periode stond vooral in het teken van de ziekte van Fredie, mijn vriendin en moeder van mijn drie kinderen. Ze is getroffen door darmkanker, een ingrijpende gebeurtenis voor haar en ons gezin. We zijn nu een beetje gewend aan het "samen" ziek zijn en trekken hier dan als gezin samen in op.
Het is hart verwarmend hoeveel mensen ons sterkte wensen. Het liefst zou je iedereen persoonlijk willen danken.
De komende tijd zal ik mijn blog zo actueel mogelijk houden. Niet iedereen zit op dit soort verhalen te wachten maar in geval van ziekte is een blog zeker handig. Met het oog op de verkiezingen 2014 een prima middel om geïnteresseerden te laten weten hoe het gaat en wat ze van mij mogen verwachten.
Afgelopen maand ben ik begonnen met een nieuwe behandeling voor mijn auto-immuunziekte. In de St Maartenskliniek werd bevestigd wat al eerder was geconstateerd. Spondylitis ankylopoetica en ontstoken lendenwervels.
Enerzijds ongeneselijk, maar met de juiste biological medicijnen misschien leefbaar. Daar gaan we dan ook maar vanuit dus tot 13 januari 2014 injecteer ik me zelf met Adalimumab, wie kent het niet... en leef ik vooral op medicijnen. Dan wordt de balans op gemaakt.
In overleg met mijn arts bekijken we of ik verder kan in de politiek of dat ik een stap terug moet doen. Tot die tijd weet niemand hoe dit afloopt.
De reden dat ik niet aan het werk ben zit hem vooral in de onregelmatige momenten waarop de ontstekingen de kop opsteken. Vanuit de rug naar schouders en ledematen. Pijn aanvallen gaan gepaard met een enorme, soms dagen lange vermoeidheid. Bechterew patiënten herkennen dit als geen ander.
Sinds deze week zit ik bij een oefengroep met Bechterew patienten bij Sportcentrum Vital in Varsseveld. Letterlijk een warm bad en een feest der herkenning: lotgenoten die begrijpen hoe confronterend het soms is om met een barbecue-pakket in de hand door de winkel te lopen. "Jij was toch ziek.."
Vandaag had ik bezoek van een mevrouw die ik ken als de verloskundige van mijn kinderen en als betrokken zeer ervaren vrijwilligster in het welzijnswerk. Een heerlijk gesprek vooral toen ze me vroeg wat voor pijnstillers ik gebruikte. Toen ik haar vertelde over de morfine-achtige opiaten was ze glas helder:"Oh jee, dat kunnen we niet hebben, wethouders die morfine slikken. Dan ga je net zo kletsen als die neuroloog, Jansen nog wat. Alsjeblieft niet..."
zaterdag 31 augustus 2013
Nieuws
